ТЫТА́НАВЫЯ СПЛА́ВЫ,
сплавы на аснове тытану. Характарызуюцца высокай мех. трываласцю. нізкай цеплаправоднасцю, невялікім каэф. лінейнага расшырэння, высокай каразійнай устойлівасцю ў некат. (мінер. к-ты, разбаўленыя растворы шчолачаў) хім. асяроддзях і марской вадзе (перавышаюць усе тэхн. сплавы); добра сумяшчальныя з жывой тканкай.
Паводле структуры большасць Т.с. — цвёрдыя растворы на аснове крышт. мадыфікацый тытану (α і β-Ti); бываюць адна- і двухфазныя. Найб. пашыраны двухфазныя сплавы з (α + β)-структурай, якія вызначаюцца найб. высокімі ў параўнанні з усімі метал. сплавамі значэннямі ўдзельнай трываласці. Атрымліваюць Т.с. легіраваннем тытану алюмініем, ванадыем. малібдэнам, марганцам, хромам і інш. элементамі. Выкарыстоўваюць пераважна ў авія-, ракета- і суднабудаванні, крыягеннай тэхніцы, для вырабу хім. і металургічнага абсталявання, пратэзаў у хірургіі.
Літ.:
Цвиккер У. Титан и его сплавы: Пер. с нем. М., 1979;
Металлография титановых сплавов. М., 1980.
т. 16, с. 82
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)